Mijn naam is Esmée Cirkel. Ik ben geboren in het zuiden van Nederland en inmiddels thuis in Utrecht, waar ik samenleef met mijn hond Vosje. Ik houd van reizen, wandelen, (kick)boksen en het Bourgondische leven, het liefst op een zonnig terras. Bewegen helpt mij om uit mijn hoofd en meer in mijn lichaam te komen. Juist op het snijvlak van begrijpen en voelen ligt een belangrijk deel van mijn persoonlijke en professionele interesse.

Als GZ-psycholoog werk ik veel met mensen bij wie vroegkinderlijke en ingrijpende ervaringen nog altijd doorwerken. In mijn werk heb ik geleerd dat niet alles wat iemand heeft meegemaakt zich in woorden laat begrijpen. We kunnen veel weten, verklaren en analyseren, terwijl het lichaam soms een ander verhaal vertelt.

Daarom kijk en werk ik lichaamsgericht en traumasensitief. Ik heb aandacht voor wat iemand vertelt, maar ook voor wat voelbaar wordt in contact, spanning, beweging en nabijheid. Soms vertelt het lichaam iets waar nog geen woorden voor zijn. Juist daar kan ruimte ontstaan om te voelen en te begrijpen wat iemand heeft meegemaakt en wat kan helpen om weer veiligheid en verbinding te ervaren.

Trauma gaat voor mij dan ook over meer dan klachten of symptomen. Ingrijpende ervaringen kunnen raken aan wie je bent en aan hoe je je verhoudt tot jezelf, tot anderen en tot de wereld om je heen. Klachtgerichte en protocollaire behandeling kan belangrijk en helpend zijn, maar vaak is er meer nodig. Ruimte om woorden en betekenis te vinden voor wat je is overkomen. Om werkelijk gehoord en verstaan te worden. En om in contact met anderen iets van verbinding, vertrouwen en waardigheid terug te vinden.

Mijn betrokkenheid bij Majlief komt niet alleen voort uit mijn werk als behandelaar. Ook mijn eigen ervaringen met hulpverlening hebben mijn blik gevormd. Ik ken daardoor verschillende kanten van de zorg en ook de kwetsbaarheid die ontstaat wanneer je hulp nodig hebt en afhankelijk bent van mensen en systemen waarvan je hoopt dat zij zorgvuldig met je omgaan. Hulpverlening kan veel betekenen en bijdragen aan herstel. Tegelijkertijd kan er, ook met de beste bedoelingen, iets misgaan en kan juist binnen de zorg nieuwe schade ontstaan.

Dat spanningsveld raakt mij en maakt me nieuwsgierig. Wat gebeurt er als iemand zich niet werkelijk gezien, geloofd of begrepen voelt? Wat doet het met iemand wanneer er geen erkenning komt voor wat er is gebeurd? En hoe vind je daarna opnieuw vertrouwen in jezelf, in een ander of in de hulpverlening?

Voor mij raken daar thema’s als secundaire en iatrogene schade, morele verwonding en eerherstel aan elkaar. Die vragen gaan niet alleen over degene die hulp ontvangt of over de individuele behandelaar. Ook de organisaties en systemen waarin zorg wordt gegeven, bepalen mede hoeveel ruimte er is om werkelijk naar iemand te luisteren en aan te sluiten bij wat diegene nodig heeft.

Met Majlief wil ik ruimte maken voor die verschillende ervaringen en perspectieven. Voor mensen die zorg ontvangen, voor naasten en behandelaren, maar ook voor de organisaties en systemen waarbinnen zorg wordt vormgegeven. Mijn professionele kennis en mijn eigen ervaringen neem ik daarin allebei mee. Niet omdat er één waarheid of één oplossing is, maar omdat ik geloof dat herstel begint bij de bereidheid om elkaar werkelijk te proberen verstaan.

Ook als ervaringen moeilijk met elkaar te verenigen zijn, perspectieven verschillen en niet alles hersteld of opgelost kan worden.